Pielęgnacja

Łupież pstry

20Łupież pstry jest to grzybica warstwy rogowej naskórka o przebiegu przewlekłym, niedająca dolegliwości subiektywnych. Zmiany chorobowe widoczne są przeważnie na skórze klatki piersiowej, brzucha i szyi. Są to plamy o nieregularnym brzegu, często zlewające się ze sobą. Plamy mają kolor od żółtego, poprzez różowy do brunatnego. Mają też tendencje do nieznacznego złuszczania. Ogniska grzybicze stanowią barierę dla promieni ultrafioletowych, stąd po opalaniu pozostawiają białe plamy. Łupieżowi pstremu sprzyja nadmierna potliwość. Leczenie polega na przecieraniu ognisk chorobowych 40% tiosiarczanem sodu, Mykotolem lub Mykochlorinem bądź preparatami siarkowymi. Aby uniknąć przebarwień zdrowej skóry w wyniku opalania, terapię należy rozpocząć wcześniej, zanim poddamy ciało kąpielom słonecznym. W przeciwnym wypadku białe plamy powstałe na skutek opalania mimo wyleczenia grzybicy, pozostaną do końca lata. Należy podkreślić, że mimo skuteczności środków leczniczych, obserwuje się częste nawroty łupieżu pstrego. Grzyby przeżywają w odzieży, pościeli i stąd mogą nadkażać wyleczoną skórę. Zakażenie wirusem opryszczki następuje zazwyczaj we wczesnym dzieciństwie. Drobnoustrój przebywa w organiźmie w formie utajonej nie dając żadnych dolegliwości. W okresach osłabionej odporności spowodowanej na przykład wystąpieniem chorób gorączkowych, następuje intensywny rozwój wirusa, co objawia się wystąpieniem opryszczki. Popularne określenie opryszczki jako „zimno” ma swój rodowód prawdopodobni w tym, że towarzyszy ona przeziębieniom. Zmiany skórne zlokalizowane są przeważnie na wargach, w okolicach nosa i narządów płciowych. Na początku pojawiają się pęcherzyki wypełnione przeźroczystym płynem surowiczym. Treść ich po kilku dniach przysycha tworząc skorupki. Zanim wystąpią zmiany na skórze i podczas ich trwania, chorobie towarzyszy pieczenie i świąd. Opryszczka może być dolegliwością uporczywą i nawracającą, szczególnie jeśli chodzi o obszar narządów płciowych. Leczenie w takich przypadkach powinien prowadzić lekarz. Nie ma skutecznego leczenia przeciwwirusowego, dlatego terapia to przede wszystkim zapobieganie dodatkowemu rozwojowi infekcji bakteryjnej. Można stosować do tego miejscowe środki odkażające. Świerzb jest chorobą wywoływaną przez pasożyta o nazwie świerzbowiec ludzki. Zakażenie następuje przez kontakt z chorym człowiekiem lub poprzez ubranie i wspólną pościel. Typowe zmiany skórne obejmują najczęściej boczne powierzchnie palców, przedramiona, a przede wszystkim brzuch i pośladki. Stąd mogą rozprzestrzeniać się na inne okolice. W miejscach inwazji pasożyta widoczne są liczne ślady zadrapań, grudki, pęcherzyki, strupki i niekiedy zmiany ropne, gdy dołączy się wtórnie zakażenie bakteryjne. Te ślady zadrapań spowodowane są silnym świądem, który występuje, gdy ciało jest rozgrzane (w pościeli). U osób dbających o higienę, mimo zakażenia dolegliwości i wykwity skórne mogą być słabo zaznaczone. W rozpoznaniu świerzbu podobne jest wystąpienie podobnych objawów u osób z najbliższego otoczenia. Leczenie jest skuteczne pod warunkiem przestrzegania zasad: po kąpieli i wytarcia ciała preparat przeciwchorobowy, należy mocno wetrzeć w całą skórę z pominięciem twarzy i całej owłosionej skóry głowy. Lek wciera się raz lub dwa przez trzy kolejne dni. Czwartego dnia po kąpieli należy założyć czystą bieliznę i zmienić pościel. Ubrania i pościel mające kontakt z chorym muszą zostać wyprane i wygotowane.

Tagi: , , , , , , , , ,

25 listopada 2010 Choroby, Pielęgnacja

Fenomen słuchu absolutnego

48Gdy słyszymy pojęcie słuch absolutny, od razu nasuwa się nam na myśl, że jest to słuch znakomity, pozwalający swojemu właścicielowi na wręcz nadprzyrodzone zdolności muzyczne. Najbardziej znanym, światowej klasy wirtuozem posiadającym słuch absolutny był Wolfgang Amadeusz Mozart. Już jako małe dziecko zachwycał tłumy swoimi niebywałymi umiejętnościami. Powszechnie było wiadomo, że jest on w stanie z dalekiej odległości bezbłędnie rozpoznać każdego rodzaju dźwięki, czy to fortepianu, czy nawet szklanych naczyń. Obecnie, dokonania cudownie uzdolnionych dzieci w tej dziedzinie, powiększają zjawisko niezwykłości i sekretu jaki tkwi w posiadaniu doskonałego zmysłu słuchu. Wielu pedagogów, akustyków i innych ludzi związanych bezpośrednio z muzyką uważa jednak, że posiadanie słuchu absolutnego nie jest równoważne ze zdobyciem popularności i sukcesu w dziedzinie, jaką jest muzyka. Paradoksem jest to, że słuch doskonały może stać się istotną przeszkodą dla rozwinięcia przez uzdolnioną osobę tak niezbędnej umiejętności jak np. określenie odległości między dwoma dźwiękami o różnej wysokości. Słuch absolutny (inaczej słuch doskonały) jest to dość rzadko spotykana zdolność do rozpoznawania bezwzględnej wysokości dźwięku bez pomocy dźwięku referencyjnego, a tylko i wyłącznie dzięki percepcji sensorycznej. Słuch absolutny to także umiejętność odtwarzania nut bez odniesienia z zewnątrz, czyli tzw. Trwała pamięć do określonych właściwości dźwięków, tonacji czy akordów. Słuch doskonały jest często określany jako wrodzona zdolność, choć teraz coraz większa rzesza naukowców prowadzi szeroko zakrojone badania, mające prowadzić do udowodnienia innej przyczyny posiadania tego talentu. Według najnowszych badań słuch absolutny posiada jeden człowiek na 10 tysięcy. Posiadanie słuchu doskonałego najprawdopodobniej związane jest z rozbudowanymi koniuszkami nerwów słuchowych, co oznacza, że taki człowiek ma rozszerzoną skalę słuchu i może rozpoznawać kilka dźwięków naraz. Światowe badania wykazały, że słuch absolutny występuje najczęściej w Japonii. Prawdopodobną przyczyną jest to, że większość dzieci zamieszkujących Kraj Kwitnącej Wiśni rozpoczyna grę na instrumencie w wieku 3-6 lat.

Tagi: , , , , , , ,

14 listopada 2010 Pielęgnacja

Część

39Około czterech, pięciu lat po ostatniej miesiączce mogą pojawiać się dolegliwości ze zmniejszeniem się gęstości kości. Trzeba tez wiedzieć, że kość gąbczasta jest bardziej aktywna, niż kość zbita. To też jest bardziej podatna na czynniki prowadzące do zmniejszania się masy kostnej. Utrata masy kostnej u kobiet jest bardziej wyraźna w ciągu pierwszych lat po menopauzie. Wróćmy teraz do głównego zagadnienia , jakim jest osteoporoza. Jest to choroba, która charakteryzuje się ubytkiem masy kostnej, z jednoczesnym zaburzeniem jej struktury. Ostatecznie prowadzi do podwyższenia ryzyka załamań kości. Może ona występować zarówno u mężczyzn, jak też u dzieci, ale prawdziwym problemem społecznym jest menopauzalna osteoporoza. Nie ujawnia się ona zbyt szybko. Ma bezobjawowy przebieg ,a ujawnia się dopiero w chwili , kiedy w kościach są już bardzo zaawansowane i wtedy dochodzi do złamań. Przyczyną jest najczęściej upadek, kiedy dochodzi do złamania nadgarstka, gdyż to właśnie wtedy kobieta próbuje podeprzeć się dłońmi. Bardziej bolesne bywa złamanie kręgów kręgosłupa, i jakże też niebezpieczne. Występuje on zwykle po pięćdziesiątym roku życia. Powoduje przy tym obniżanie się, czyli zmiana wzrostu na mniejszą, powstawanie zgarbionej sylwetki, czyli garbienie się, często widoczny jest u staruszek, a nazywany jest wdowim garbem. Ale nie tylko problem ten dotyczy starszych ludzi, jeśli mowa o garbieniu. Zarówno siedząc w szkolnej ławce, czy tez przed komputerem są skazane na to dzieci. Nie zważają na to szczególnej uwagi, gdyż tak im jest wygodnie. Dlatego , do rodziców należy dbanie o swoje pociechy, o ich zdrowie i prawidłowe rozwijanie się. Po siedemdziesiątym roku życia, może dojść do złamania szyjki kości udowej, które grozi kalectwem, a ostatecznie śmiercią. Dzieje się tak, poprzez pogłębianie zmian kostnych. Leczenie tego typu choroby wiąże się z ogromną odpowiedzialnością i wymaga wiele czasu opieki. Tak więc jest ono trudne i długotrwałe. Nawet powrót do zdrowia bywa zwykle niemożliwy. Około dwadzieścia procent kobiet, umiera na tą chorobę.

Tagi: , , , , , , ,

10 listopada 2010 Pielęgnacja

Kontakt z pacjentem

46Praca pielęgniarek nie może obyć się bez stałego kontaktu ze znajdującymi się na danym oddziale pacjentami.W pracy pielęgniarek nie da się uniknąć kontaktu z pacjentem. Czasami bywa on miły, czasami związany jest z licznymi problemami, jednak nie można pracować w tym zawodzie i liczyć na to, iż uda nam się omijać pacjentów szerokim łukiem. Można bowiem rzec, iż całokształt pracy pielęgniarki w dziewięćdziesięciu procentach związany jest z pacjentem właśnie, bo to dla niego pojawiają się one w szpitalu. Pacjenci nierzadko obdarzają pielęgniarki dużym zaufaniem, lubią, gdy kręcą się one przy ich łóżku. Nierzadko zdarza się, iż raczą je oni opowieściami ze swojego życia, głównie ze względu na to, iż w przeciwieństwie do zabieganych lekarzy, będą one chciały ich wysłuchać. Z tego względu nie raz będą one słuchaczkami, którym opowiada się długie rodzinne historie, którym chwali się swoimi dziećmi lub wnukami, dla których przywołuje się zabawne momenty ze swojego życia. Nie znaczy to jednak, iż pielęgniarki zawsze mają czas, by wysłuchać każdego pacjenta. Na większości oddziałów jest ich bowiem tak mało, iż muszą one wykonywać wszystkie czynności tak szybko, by zdążyć zająć się każdym pacjentem. Na każdą pielęgniarkę czeka w szpitalu wiele obowiązków, które będzie musiała wykonywać każdego dnia.Szpital to instytucja, w której wiele rzeczy dzieje się w jednym czasie, nie dziwi zatem, iż lekarze potrzebują do pomocy pielęgniarek, które wykonują nieocenienie wielką pracę na każdym dyżurze. Oczywiście do ich podstawowych obowiązków należy opieka nad pacjentami, to one podają im przepisane przez lekarzy tabletki, one dbają o to, by dany lek został połknięty o konkretnej porze, one robią zastrzyki, zmieniają opatrunki, mierzą ciśnienie, kontrolują temperaturę. Ich praca polega również na dbaniu o czystość wokół pacjentów to znaczy zmienianie pościeli, mycie pacjentów, którzy nie są w stanie samodzielnie pójść do łazienki. W ich pracę wpisane jest również zawożenie pacjentów na różnorodne badania, pobieranie krwi, czuwanie nad ogólnym stanem pacjenta, prowadzenie kart pacjentów i wypełnienie szeregu różnorodnych papierków. Pielęgniarek nie może zabraknąć również na bloku operacyjnym, gdzie pomagają one lekarzom w czasie trwania zabiegu, dbają o właściwe przygotowanie sali operacyjnej.

Tagi: , , , , , , , ,

18 października 2010 Choroby, Leczenie, Pielęgnacja

O stronie

Bezsenność jest poważnym schorzeniem. Nie należy tego lekceważyć i w przypadku gdy występuje przez dłuższy okres należy zwrócić się o pomoc do lekarza. Bezsenność jest przeważnie objawem niedyspozycji organizmu. Zdarza się, że jest ona wywołana jakimś ciężkim okresem w naszym życiu. Przykładem mogą tu być jakieś zmartwienia, stres, egzaminy, ciężka i odpowiedzialna praca lub jakaś sytuacja rodzinna. W przypadku wystąpienia bezsenności z powodu któregoś z tych przykładów to wtedy raczej nie należy kłaść się wcześnie spać. Przed zaśnięciem warto się zrelaksować. Można to uczynić na przykład poprzez słuchanie spokojnej muzyki, czytając książkę lub wziąć ciepłą relaksacyjną kąpiel. Niekiedy pomocne jest wypicie przed snem szklanki mleka. Ważne przy bezsenności jest również jedzenie lekkich kolacji. Ciężkostrawne potrawy na pewno nam nie pozwolą szybko zasnąć. W ogóle ostatnią część dnia, czyli po kolacji, powinno się spędzać w spokoju. Nie zadręczać się jakimiś stresującymi myślami i nie wdawać się w rodzinne awantury. Trudno chyba znaleźć osobę, która nie cierpiałaby od czasu do czasu na ból głowy. Reklama: