choroba

Łupież pstry

20Łupież pstry jest to grzybica warstwy rogowej naskórka o przebiegu przewlekłym, niedająca dolegliwości subiektywnych. Zmiany chorobowe widoczne są przeważnie na skórze klatki piersiowej, brzucha i szyi. Są to plamy o nieregularnym brzegu, często zlewające się ze sobą. Plamy mają kolor od żółtego, poprzez różowy do brunatnego. Mają też tendencje do nieznacznego złuszczania. Ogniska grzybicze stanowią barierę dla promieni ultrafioletowych, stąd po opalaniu pozostawiają białe plamy. Łupieżowi pstremu sprzyja nadmierna potliwość. Leczenie polega na przecieraniu ognisk chorobowych 40% tiosiarczanem sodu, Mykotolem lub Mykochlorinem bądź preparatami siarkowymi. Aby uniknąć przebarwień zdrowej skóry w wyniku opalania, terapię należy rozpocząć wcześniej, zanim poddamy ciało kąpielom słonecznym. W przeciwnym wypadku białe plamy powstałe na skutek opalania mimo wyleczenia grzybicy, pozostaną do końca lata. Należy podkreślić, że mimo skuteczności środków leczniczych, obserwuje się częste nawroty łupieżu pstrego. Grzyby przeżywają w odzieży, pościeli i stąd mogą nadkażać wyleczoną skórę. Zakażenie wirusem opryszczki następuje zazwyczaj we wczesnym dzieciństwie. Drobnoustrój przebywa w organiźmie w formie utajonej nie dając żadnych dolegliwości. W okresach osłabionej odporności spowodowanej na przykład wystąpieniem chorób gorączkowych, następuje intensywny rozwój wirusa, co objawia się wystąpieniem opryszczki. Popularne określenie opryszczki jako „zimno” ma swój rodowód prawdopodobni w tym, że towarzyszy ona przeziębieniom. Zmiany skórne zlokalizowane są przeważnie na wargach, w okolicach nosa i narządów płciowych. Na początku pojawiają się pęcherzyki wypełnione przeźroczystym płynem surowiczym. Treść ich po kilku dniach przysycha tworząc skorupki. Zanim wystąpią zmiany na skórze i podczas ich trwania, chorobie towarzyszy pieczenie i świąd. Opryszczka może być dolegliwością uporczywą i nawracającą, szczególnie jeśli chodzi o obszar narządów płciowych. Leczenie w takich przypadkach powinien prowadzić lekarz. Nie ma skutecznego leczenia przeciwwirusowego, dlatego terapia to przede wszystkim zapobieganie dodatkowemu rozwojowi infekcji bakteryjnej. Można stosować do tego miejscowe środki odkażające. Świerzb jest chorobą wywoływaną przez pasożyta o nazwie świerzbowiec ludzki. Zakażenie następuje przez kontakt z chorym człowiekiem lub poprzez ubranie i wspólną pościel. Typowe zmiany skórne obejmują najczęściej boczne powierzchnie palców, przedramiona, a przede wszystkim brzuch i pośladki. Stąd mogą rozprzestrzeniać się na inne okolice. W miejscach inwazji pasożyta widoczne są liczne ślady zadrapań, grudki, pęcherzyki, strupki i niekiedy zmiany ropne, gdy dołączy się wtórnie zakażenie bakteryjne. Te ślady zadrapań spowodowane są silnym świądem, który występuje, gdy ciało jest rozgrzane (w pościeli). U osób dbających o higienę, mimo zakażenia dolegliwości i wykwity skórne mogą być słabo zaznaczone. W rozpoznaniu świerzbu podobne jest wystąpienie podobnych objawów u osób z najbliższego otoczenia. Leczenie jest skuteczne pod warunkiem przestrzegania zasad: po kąpieli i wytarcia ciała preparat przeciwchorobowy, należy mocno wetrzeć w całą skórę z pominięciem twarzy i całej owłosionej skóry głowy. Lek wciera się raz lub dwa przez trzy kolejne dni. Czwartego dnia po kąpieli należy założyć czystą bieliznę i zmienić pościel. Ubrania i pościel mające kontakt z chorym muszą zostać wyprane i wygotowane.

Tagi: , , , , , , , , ,

25 listopada 2010 Choroby, Pielęgnacja

Leczniczy korzeń

64Wiele osób używa imbiru w kuchni. Jest ceniony jako przyprawa o silnym i intensywnym smaku i zapachu (w postaci proszku). Niektórzy spożywają go również na surowo. Warto jednak zwrócić też uwagę na jego działanie lecznicze. Roślina ta przeciwdziała: kaszlowi, reumatyzmowi, bólowi, skurczom mięśni, stanom zapalnym, wymiotom, wirusom oraz bakteriom. Poza tym obniża ciśnienie i pobudza krążenie. To także skuteczna broń w walce z malarią. Ze względu na dobry smak wiele osób leczy nim przeziębienie i grypę. Imbir nie tylko hamuje kaszel i rozrzedza wydzielinę w oskrzelach, ale również hamuje gorączkę. To nie koniec dobroczynnego działania tego zioła. Hamuje biegunkę, usprawnia krążenie krwi, dzięki czemu dłonie i stopy nie marzną. Leczy się nim: oparzenia, rwę kulszową, niepłodność, zawroty głowy, depresję, migrenę, udar, zaburzenia miesiączkowania, choroby serca, zaćmę, zapalenie ścięgien. Jest także bardzo dobrym afrodyzjakiem. Jedynym przeciwwskazaniem do stosowania imbiru jako środka leczniczego jest ciąża. Czosnek ma najszerszy zakres oddziaływania na organizm spośród wszystkich roślin. Jest także najskuteczniejszym środkiem w walce z chorobami wywołanymi przez bakterie odporne na leki. Działa również na wirusy, pasożyty, pierwotniaki i grzyby. Wzmacnia układ odpornościowy, obniża ciśnienie i poziom cholesterolu. Przeciwdziała skurczom mięśni oraz pobudza wydzielanie potu i żółci. Podczas leczenie choroby powinno się spożywać świeży czosnek. Wykorzystuje się go w całości albo w postaci płynnej, po wyciśnięciu z niego soku do leczenia: infekcji górnych dróg oddechowych i naskórka, grzybicy stóp. W Afryce używa się go także do zwalczania czerwonki i toksoplazmozy. Wielu osobom przeszkadza silny zapach czosnku. W takiej sytuacji warto zapytać w aptece o tabletki czosnkowe, które działają tak samo jak naturalny czosnek. Zdrowy człowiek powinien profilaktycznie zjadać trzy ząbki czosnku dziennie. Nie należy przekraczać tej dawki, w przeciwnym razie może dojść do mdłości. Jedynym skutkiem ubocznym występującym po zażyciu czosnku jest nieprzyjemny zapach z ust i nadmierna potliwość. Dlatego najlepiej jeść czosnek w porach, gdy nie trzeba wychodzić z domu, aby uniknąć krępujących sytuacji.

Tagi: , , , , , , , ,

16 listopada 2010 Zioła

Choroby skóry

60W razie zauważenia na swojej skórze jakiś wykwitów lub wysypki należy niezwłocznie udać się do lekarza dermatologa. Chorób skóry nie należy zaniedbywać, gdyż konsekwencje tego mogą być ogromne. Udając się do lekarza dermatologa nie jest wymagane skierowanie. Jest to ułatwienie pod względem oszczędzania czasu oraz nieraz wstydliwej rozmowy ze znajomym lekarzem pierwszego kontaktu. Dermatolog oprócz leczenia schorzeń skóry zajmuje się również paznokciami i włosami. Mimo opinii, że do dermatologa chodzi się z chorobami zakaźnymi to nie wszystkie takie są. Istnieją choroby intensywne i łagodne. Do tych najbardziej zakaźnych chorób skóry zaliczyć można grzybice i łuszczyce. Leczenie grzybicy bywa trudne, czasochłonne i choroba ta lubi się nawracać. Przy leczeniu grzybicy bardzo ważne jest zachowanie higienicznego trybu życia. Coraz częstszymi przypadkami odnotowywanymi przez dermatologów są nowotwory skóry. Przy zmianie klimatu i coraz większej dziurze ozonowej promienie słoneczne stają się coraz bardziej niebezpieczne dla naszej skóry. Od dziecka jesteśmy uczeni, aby dbać o swoje zęby. Higiena jamy ustnej jest bardzo ważna i należy jej rygorystycznie przestrzegać. W końcu jak to się mówi to zęby mamy tylko jedne. Przy higienie jamy ustnej bardzo ważną sprawą jest szczotkowanie zębów co najmniej dwa razy dziennie. Na rynku dostępne są też różnego rodzaju płyny do płukania jamy ustnej, które są również pomocne przy dbaniu o nasz uśmiech. Ważną sprawą jest, aby przynajmniej raz w roku udać się z wizytą do stomatologa. Taka wizyta kontrolna jest bardzo ważna, gdyż dentysta może ocenić stan naszego uzębienia, a wczesne wykrycie uszkodzenia zęba łatwo wyleczyć. Przy wyborze stomatologa warto wziąć pod uwagę klinikę stomatologiczną. Taka klinika oferuje kompleksową obsługę, nie tylko podstawową stomatologię, ale również w razie potrzeby chirurgię stomatologiczną, ortodoncję, a nawet protetykę. Klinika stomatologiczna przeważnie dysponuje nowoczesnym sprzętem, który ułatwia leczenie i jest niezmiernie ważny. Przykładem mogą tu być nowoczesne aparaty rentgenowskie.

Tagi: , , , , , , , , ,

19 października 2010 Choroby

Aloes

15Aloes to typowy sukulent. Wśród tych roślin da się wyróżnić typowe byliny lub też formy krzewiaste i drzewiaste. Te ostatnie mogą osiągać nawet do 5 metrów wysokości. Typowe dla tej rośliny są długie i bardzo mięsiste liście zaopatrzone wzdłuż bocznych krawędzi liści w kolce. Kwitną w kolorach pomarańczowych, żółtych i czerwonych. W warunkach naturalnych spotykamy go w południowej Afryce, w Indiach i na Półwyspie Arabskim. W ostatnich latach bardzo popularny wśród zwolenników medycyny naturalnej stał się sok wyciskany z liści aloesu. Sok taki zwany jest aloną. Taką alonę można stosować przy zaparciach, stanach zapalnych dróg oddechowych. Duże zastosowanie znajduje przy zmniejszonej odporności organizmu oraz w okresach rekonwalescencji po chorobach. Stosowania aloesu powinny jednak unikać kobiety ciężarne i chorzy na mocznicę i niewydolność wątroby. Ostrożnie też powinni go stosować chorzy kardiologicznie ponieważ aloes zmniejsza stężenie potasu w organizmie. Obecnie sprawdza się, czy aloes obniża poziom cukru we krwi. Jesień to okres, w którym bardzo często zapadamy na przeziębienia i grypę. W walce z tymi dolegliwościami pomocny okazuje się być bez czarny popularnie zwany hyćką lub dzikim bzem. Jest to roślina pokroju krzewu. jej wysokość dochodzi do 6 metrów. Lecznicze działanie mają zarówno kredowobiałe kwiaty tworzące kępy kwiatostanów oraz kiście czarnych owoców. Kwiaty bzu czarnego są gotowe do zerwania pod koniec czerwca. Natomiast owoce tej rośliny zbiera się jesienią. Kwiaty i owoce można suszyć. Z kwiatów ponadto wyrabia się smaczny, choć o specyficznym smaku i zapachu sok. Kwiaty regulują prace dróg moczowych oraz układu trawiennego. W stanach grypowych stosuje się je jako środek wzmagający pocenie się. Odwar z kwiatów bzu czarnego stosuje się również do płukania gardła w stanach zapalnych. W przeziębieniach i grypie doustnie stosuje się również sok z owoców bzu czarnego, który też wzmaga naszą potliwość. Jednak należy pamiętać, że owoce w stanie surowym mogą wywoływać nudności i wymioty.

Tagi: , , , , , ,

17 września 2010 Zioła

O stronie

Bezsenność jest poważnym schorzeniem. Nie należy tego lekceważyć i w przypadku gdy występuje przez dłuższy okres należy zwrócić się o pomoc do lekarza. Bezsenność jest przeważnie objawem niedyspozycji organizmu. Zdarza się, że jest ona wywołana jakimś ciężkim okresem w naszym życiu. Przykładem mogą tu być jakieś zmartwienia, stres, egzaminy, ciężka i odpowiedzialna praca lub jakaś sytuacja rodzinna. W przypadku wystąpienia bezsenności z powodu któregoś z tych przykładów to wtedy raczej nie należy kłaść się wcześnie spać. Przed zaśnięciem warto się zrelaksować. Można to uczynić na przykład poprzez słuchanie spokojnej muzyki, czytając książkę lub wziąć ciepłą relaksacyjną kąpiel. Niekiedy pomocne jest wypicie przed snem szklanki mleka. Ważne przy bezsenności jest również jedzenie lekkich kolacji. Ciężkostrawne potrawy na pewno nam nie pozwolą szybko zasnąć. W ogóle ostatnią część dnia, czyli po kolacji, powinno się spędzać w spokoju. Nie zadręczać się jakimiś stresującymi myślami i nie wdawać się w rodzinne awantury. Trudno chyba znaleźć osobę, która nie cierpiałaby od czasu do czasu na ból głowy. Reklama: